eko medycyna

ekolekarze, detoksykacja, hipertermia, sauna na bliską podczerwień

CHARAKTERYSTYKA WAŻNIEJSZYCH ROBACZYC PRZEWODU POKARMOWEGO

Marzec 27th, 2012

1.  O robaczycach przewodu pokarmowego i ich przyczynach

Zakażenie pasożytnicze jest schorzeniem, które stale towarzyszy ludzkości. To, że pasożyty są z nami w stałym kontakcie, nie jest dziwne. Są one pełnoprawnymi współmieszkańcami naszego globu, wraz z niepoliczalną ilością gatunków flory i fauny. Kontakty międzygatunkowe są konsekwencją wymiany środowiskowej i nie ma w tym żadnej patologii. Dlaczego więc schorzenia pasożytnicze stały się plagą obecnych czasów, przy czym nic nie wskazuje na możliwość opanowania tej inwazji w nadchodzących latach?

To właśnie jest przedmiotem tego artykułu. Oczywiście będzie też mowa o tym, jak przeciwdziałać infekcjom w oparciu o znajomość homeopatii.

Infekcja pasożytnicza to zawsze oznaka istnienia poważnych problemów psychofizycznych w organizmie. Skłonność organizmu do rozwoju infekcji robaczych jest dowodem istnienia zaburzeń metabolicznych. W wyniku błędów w procesie trawienia pojawiają się nadwyżki lub niedobory pewnych metabolitów, które wspomagają rozwój pasożytów, a te stopniowo eliminują saprofityczne szczepy bakteryjne (nie patogenne, a przyjazne dla organizmu, chroniące go przed infekcjami), pożerając je lub konkurując z nimi o pożywienie.

Początkiem zmian w organizmie, które prowadzą do ujawnienia się robaczycy, jest najczęściej niewłaściwa ingerencja dietetyczna lub terapeutyczna, która doprowadza do dysbakteriozy przewodu pokarmowego oraz osłabienia innych układów narządowych, takich jak układ oddechowy, wydalniczy, limfatyczny itp. Dysbakteriozy są najczęściej następstwem antybiotykoterapii, chemioterapii, skażenia środowiska różnymi polutantami (popularnymi rozpuszczalnikami organicznymi). Również błędy dietetyczne oraz silne stresy przyczyniają się do zmiany proporcji między saprofitami i patogenami. Biorąc pod uwagę wszystkie wymienione powyżej czynniki, które doprowadzają do zasiedlania pasożytniczego, nie powinniśmy się dziwić, że tak wiele osób mu ulega. Podatność na choroby pasożytnicze zwiększa się niemal wykładniczo wraz z przybywaniem czynników niekorzystnie zmieniających środowisko. Wszystkie one zaburzają proporcje między naturalną i wymuszoną florą bakteryjną, powodując dezorientację immunologiczną organizmu. Pasożyty, bakterie, grzyby, drożdże szukają dogodnych warunków bytowania. Znajdują je wszędzie tam, gdzie wśród mikroorganizmów nastąpiło zwichnięcie naturalnej homeostazy. Natura nie toleruje pustki. Tam, gdzie zanikły naturalne szczepy bakteryjne, pojawiają się natychmiast ich następcy, lepiej przystosowani do zaistniałych zmian w środowisku. Wraz z nowymi szczepami bakterii osiedlają się także drożdże oraz grzyby. Sprzyja temu stałe przekwaszenie organizmu – czy to przez wadliwy dobór środków spożywczych, czy też przez często powtarzające się sytuacje stresowe, wpływające na dystrybucję jonów wodorowych w komórkach, co odbija się negatywnie zwłaszcza na komórkach nerwowych. Wszystko to upośledza wchłanianie pożywienia.

W obecnym, zindustrializowanym społeczeństwie sytuację pogarszają również czynniki fizyczne, takie jak np. mikrofale zakłócające powstawanie naturalnych połączeń międzymolekularnych i doprowadzające do powstawania nowych, nienaturalnych konglomeratów między składnikami ogrzewanego pożywienia. Natura nie wykształciła odpowiedniego garnituru enzymów umożliwiającego ich strawienie, więc taki niestrawiony dokładnie pokarm zalega przewód pokarmowy i utrudnia jego należyte wykorzystanie. Pasożyty wyjątkowo chętnie zagospodarowują zwłaszcza nadtrawione resztki pokarmowe w jelicie cienkim. Nowe technologie sporządzania produktów spożywczych polepszają, co prawda, smak niektórych potraw, są jednak nienaturalne wobec procesów trawiennych, do których organizm przywykł w trakcie osobniczej wegetacji. Coraz częściej pojawia się tendencja do stałego przejadania się, ponieważ technologie wykorzystują często substytuty chemiczne pobudzające produkcję soków trawiennych i brak sytości. Wiele osób w różnym okresie życia korzysta z terapii sterydowych, które trwale zmieniają metabolizm tkanki tłuszczowej. Wyrazem tych zmian jest między innymi bardzo powszechna obecnie otyłość, która w niektórych rejonach świata przyjmuje rozmiary endemii. Nie trzeba dodawać, że stwarza to doskonałe warunki dla bytowania pasożytów w ciele człowieka. Innym źródłem zakażenia są zwierzęta, które wiele osób hoduje
w domu. Są one stałymi nosicielami licznych odmian pasożytów. Także owady często stają się dla człowieka źródłem zakażenia, ponieważ przenoszą niektóre choroby odzwierzęce o bardzo poważnym rokowaniu. Najlepszym tego przykładem są w naszym klimacie liczne zachorowania na boreliozę, a w krajach tropikalnych – na malarię.

Zgodnie z danymi WHO 3,5 miliarda ludzi cierpi na jakieś infekcje pasożytnicze. Osoby zainfekowane pasożytami stają się następnie ich nosicielami, tak więc wszystkie podane liczby mogą być traktowane tylko szacunkowo.

 

Rodzaje infekcji pasożytniczych

Infekcje bakteryjne (nasilenie po dysbakteriozach, wywołanych antybiotykoterapią, chemioterapią, promieniowaniem jonizującym, skażeniem polutantami, czynnikami alergizującymi i wywołującymi stres)

Infekcje grzybicze (w tym drożdżakowe) – wykorzystują osłabienie organizmu wywołane infekcjami bakteryjnymi i innymi, wymienionymi wyżej)

Robaczyce – sprzyjają im resztki pożywienia zalegające komórki i tkanki, uszkodzenia ścian i błon komórkowych wywołane warunkami środowiskowymi itp.

 

Podział pasożytów:

(P) – Protozoa, pierwotniaki

(T) – Trematoda, przywry

(C) – Cestoda, tasiemce

(N) – Nematoda, nicienie

(Pe) – Pentastomida, wrzęchy

(A) – Arthropoda, stawonogi

Pomocna tu będzie lektura w postaci krótkiej charakterystyki poszczególnych rodzajów pasożytów. Jest nią znakomity artykuł dr Wartołowskiej (www.gronkowiec.pl/astma.html) omawiający szeroko i wnikliwie kwestie związane z epidemią robaczyc. Wg danych tam zamieszczonych, na owsicę cierpi 95% ludności, na zakażenie włosogłówką 80%, glistnica zdarza się u co drugiego człowieka, a odsetek przypadków wczesnodziecięcego zakażenia lambliami sięga 80%.

Krótka charakterystyka najczęściej spotykanych rodzajów zasiedlenia pasożytniczego zamieszczona została w osobnym rozdziale.

 

Powszechnie spotykane pasożyty jelitowe i tkankowo-trzewne

Robaki:

Ponieważ podłożem infekcji pasożytniczej jest osłabienie odporności psychofizycznej, zamiast mówić o walce z pasożytami należy każdorazowo zastanowić się nad realnymi przyczynami ich zagnieżdżenia. Jednym z takich czynników jest nadmierny stres, pobudzający niespecyficznie rozwój pasożytów.

Wpływ sytuacji stresowych na rozwój infekcji pasożytniczych

Intensywny wzrost pasożytów powoduje zwiększone wydzielanie ich produktów przemiany materii, toksycznych dla człowieka (egzemy, stany zapalne, depresje).

Infekcjom pasożytniczym przeciwdziała zastosowanie łagodnego stresu, opartego o prawa hormezy, który odwraca skutki stresu silnego.

Zmiana warunków życia bez psychicznej zgody na usunięcie podatności na zachorowanie nic nie da – konieczna jest likwidacja złogów emocjonalnych, środowiskowych i pokoleniowych.

Wytworzenie naturalnej odporności – badania nad hormezą środowiskową, zwrócenie uwagi na intuicyjne zachowania i zapotrzebowania pokarmowe.

Należy też pamiętać, że dla wielu osób pojawienie się pasożytów w jelitach i innych odcinkach układu pokarmowego stanowi czasami mniejsze zło. Bywa, że obecność pasożytów okazuje się wręcz nie do przecenienia, ponieważ usuwają one te toksyczne substancje wadliwego metabolizmu, które prowadziłyby do systematycznego zatruwania organów miąższowych, w tym także mózgu. Tak się dzieje np. przy wrodzonej nietolerancji niektórych cukrów, takich jak maltoza, sacharoza, skrobia, laktoza, w wyniku zmienionego metabolizmu dostarczających trucizn wewnątrzustrojowych, na które bardzo wrażliwa jest właśnie tkanka mózgowa. Literatura medyczna donosi o chorobach psychicznych wywołanych nietolerancją laktozy i innych sacharydów, więc odbarczenie organizmu od tych trucizn metabolicznych jest właśnie często zasługą robaków, grzybów i drożdży, które przyjmują role pogotowia detoksykacyjnego.

Dla zmniejszania populacji pasożytów jelitowych, które często występują w kilku gatunkach u tego samego żywiciela, farmakologia opracowuje coraz to nowe leki wykorzystujące różnice w metabolizmie gospodarza oraz pasożyta. Są to na ogół silne chemiczne trucizny, które nie pozostają obojętne dla organizmu ludzkiego, a nawet dla nosiciela zwierzęcego, takiego jak pies czy kot.

Niemal wszyscy zainteresowani procesami odrobaczania zetknęli się z takimi nazwami jak Vermox, Zentel, Dekaris, Pyrantellum, przy czym ulotki produkcyjne informują odbiorców o możliwości wystąpienia licznych powikłań, które niestety zdarzają się częściej niż można przypuszczać. Zwłaszcza delikatny organizm dziecięcy jest narażony na uszkadzające działanie chemicznej trucizny, szczególnie wtedy, kiedy kuracja powtarzana jest wielokrotnie. Można tu przytoczyć przykład matki oraz jej dwu synów, 5- i 10-letniego, którzy byli profesjonalnie odrobaczani Zentelem. Po jego podaniu cała trójka znalazła się w szpitalu z zapaleniem płuc. Zwróciło to uwagę lekarza-homeopaty, który przy następnej okazji podał Zentel w potencji C30, co doprowadziło do samoistnego wydalenia glist, jednak bez skutków ubocznych.

 

Środowiskowe tło zakażenia; sprzyjające czynniki psychoemocjonalne i fizyczne

  • Sytuacja rodzinna (dzieci) – złe relacje między rodzicami i dziećmi, nadopiekuńczość lub brak opieki, brak czasu dla dziecka i jego uwarunkowań psychicznych,
  • Sytuacja rodzinna wielopokoleniowa – złe relacje miedzy członkami rodziny, lekceważenie potrzeb człowieka starego lub chorego,
  • Sytuacja społeczna – przedszkole, szkoła i stres z nimi związany; przymus zmiany trybu życia, lęk przed karą, nauczycielem i rówieśnikami, utrata przyjaciół, stres towarzyszący zakończeniu czynnego życia zawodowego,
  • Niezdrowe warunki pracy – nieergonomiczne meble, nagromadzenie fal elektromagnetycznych w pomieszczeniu (komputery), wadliwa klimatyzacja, wilgoć, pomieszczenia zagrzybione, przeciągi, bierne i czynne palenie papierosów, używki.

Klasyczna homeopatia preferuje ogólnie inny przebieg terapii niż ta stosowana przy chemicznym odrobaczaniu. Zwraca ona głównie uwagę na objawy, jakie towarzyszą chorobie, dzięki czemu pojawiają się nowe możliwości bardziej zróżnicowanego doboru leku, opartego o znajomość Materia Medica i poszukiwanie similimum.

Poniżej zestaw najczęściej stosowanych homeopatyków, różnicujący leki względem różnych typów pasożytów. Oczywiście pominięto tu leki działające przeciwbakteryjnie, bo to temat sam w sobie. Obok powszechnie znanych remediów odrobaczających, często należących do polikrestów, takich jak Calcarea carbonica, Cina, Ferrum, Phosphorus, Sulfur, Silicea, Spigelia czy Terebinthina, w wykazie znalazły się również preparaty, na które często nie zwraca się należytej uwagi, jako że należą do grupy tzw. małych leków. Nawet w specjalistycznych aptekach często są trudności z ich zakupem, choć powinny tam być stale dostępne z uwagi na powszechność inwazji pasożytniczej w naszej populacji. Dlatego też w dalszych rozdziałach zamieszczono krótkie charakterystyki tych „małych leków”, dla łatwiejszego porównania ich mało znanych cech.

Pomocne w leczeniu robaczyc są Ambrosia artemisia, Chenopodium, Dolichos pruria, Filix moss, Granatum, Indigo, Luna, Naphtalinum, Rathania, Santoninum, Thymol, Viola odorata oraz Sinapis alba.

Typy pasożytów i najczęściej stosowane leki homeopatyczne z wyszczególnieniem przydatnych rubryk (na podstawie Cara ©1997 Miccant Ltd, Murphy – Diseases)

GIARDIA, parasites (4)

1 ars, 1 chin, 1 cina, 1 nat-p

WORMS, parasites, general (70) (ogólne)

1 acon, 1 aesc, 1 all-c, 1 all-s, 2 ambro, 1 apoc, 1 apoc-a, 1 arg-n, 2 ars, 1 art-v, 1 bapt, 1 bell, 1 calad, 3 CALC, 1 carb-v, 2 carc, 2 chelo, 1 chin, 1 cupr-acet, 1 cupr-o, 2 cic, 3 CINA, 1 dol, 2 ferr, 2 ferr-m, 1 ferr-s, 1 fil, 2 gran, 1 graph, 1 helm, 1 ign, 1 indg, 1 ip, 1 kali-m, 1 luna, 1 lyc, 1 med, 1 merc, 1 merc-c, 1 morg, 2 naphtin, 3 NAT-M, 3 NAT-P, 2 nux-m, 1 nux-v, 1 passi, 1 petr, 1 podo, 1 puls, 1 quas, 2 rat, 2 ruta, 2 sabad, 2 sant, 1 sec, 2 sil, 2 sin-n, 3 SPIG, 1 spong, 1 squil, 2 stann, 3 SULPH, 1 sumb, 2 ter, 1 teucr, 1 tub, 2 valer, 1 verat, 2 viol-o, 2 viol-t

WORMS, parasites, general ancylostomiasis (2) (tęgoryjczyca)

1 chen-a, 2 thymol

WORMS, parasites, general ascarides (64) (glistnica)

1 abrot, 1 acet-ac, 1 acon, 1 aesc, 1 agn, 1 ant-c, 1 ant-t, 2 ars, 1 asar, 1 asc-t, 3 BAR-C, 1 bar-m, 2 calc, 1 carbn-s, 1 carb-v, 2 chelo, 1 chin, 2 cina, 1 croto-t, 1 cupr, 1 dig, 1 dol, 2 ferr, 1 ferr-m, 1 gran, 1 graph, 1 grat, 1 hyos, 2 ign, 1 indg, 1 kali-chl, 1 lyc, 1 mag-c, 2 mag-s, 1 merc, 1 merc-d, 1 naphtin, 3 NAT-M, 2 nat-p, 1 nux-v, 1 petr, 1 phos, 1 pin-s, 1 plat, 2 ptel, 2 rat, 3 SABAD, 2 sant, 2 scirr, 2 sep, 1 sil, 2 sin-n, 2 spig, 2 spong, 1 squil, 1 stann, 2 sulph, 1 tell, 3 TER, 2 teucr, 1 thuj, 1 urt-u, 2 valer, 1 viol-o

WORMS, parasites, general ascarides female genitalia (3) (glistnica narządu rodnego))

1 ferr, 2 sil, 2 sulph

WORMS, parasites, general children, in (9)

3 CALC, 1 cic, 3 CINA, 2 gaert, 2 ign, 3 NAT-P, 2 nux-m, 2 ruta, 3 SPIG

WORMS, parasites, general children, in dentition, with constipation (1) (u dzieci przy trudnym ząbkowaniu, z zaparciami)

2 dol

WORMS, parasites, general children, in dentition, with constipation difficult (1)

3 SIL

WORMS, parasites, general children, in masturbation, with (1)

1 calad

WORMS, parasites, general convulsions, with (1)

1 indg

WORMS, parasites, general headache, causes (10)

2 calc, 1 chin, 2 cina, 1 graph, 1 nux-v, 1 plat, 1 sabad, 2 sil, 1 spig, 2 sulph

WORMS, parasites, general hookworm (3) (tęgoryjczyca)

1 card-m, 1 chen-a, 1 thymol

WORMS, parasites, general itching, from (11) (uogólniony świąd skóry)

2 calc, 1 calc-f, 1 chin, 2 cina, 1 ferr, 1 ign, 2 nat-p, 2 sabad, 1 sin-a, 2 teucr, 2 urt-u

WORMS, parasites, general lumbricoides (32) (robaki obłe)

1 acon, 1 all-s, 1 anac, 2 ars, 1 asar, 1 bar-c, 1 bell, 1 calc, 1 carbn-s, 1 cic, 1 cham, 2 chel, 3 CINA, 2 ferr-s, 2 gran, 1 graph, 1 hyos, 1 kali-c, 1 lyc, 1 mag-c, 1 merc, 1 nat-m, 1 nux-v, 1 rhus-t, 1 ruta, 2 sabad, 1 sec, 2 sil, 3 SPIG, 1 stann, 1 sulph, 1 ter

WORMS, parasites, general nerves and eyes, complaints (2)

1 art-v, 1 cina

WORMS, parasites, general oxyuris vermicularis (17) (owsica)

1 ars, 1 bapt, 2 chelo, 2 cina, 1 ign, 1 indg, 1 lyc, 2 merc-d, 2 merc-s, 1 nat-p, 1 rat, 2 sant, 1 sil, 1 sin-n, 1 spig, 1 teucr, 1 valer

WORMS, parasites, general teniae (36) (tasiemczyca)

2 ail, 1 arg-n, 3 CALC, 2 carb-an, 1 carbn-s, 2 carb-v, 1 chin, 1 cina, 1 cupr, 1 cupr-acet, 1 cur, 2 fil, 2 form, 2 gran, 2 graph, 1 grat, 1 kali-c, 1 kali-i, 1 mag-m, 1 merc, 2 nat-c, 1 nat-s, 1 nux-v, 1 petr, 1 phos, 2 plat, 2 puls, 2 sabad, 1 sant, 2 sep, 2 sil, 2 stann, 1 sulph, 1 ter, 1 thuj, 1 valer

WORMS, parasites, general trichinae (3) (włośnica)

1 ars, 1 bapt, 1 cina

* przeciwko przywrom (Trematoda) Phatak zaleca ant-t.

Jeśli nie udaje się znaleźć właściwego similimum, a sytuacja zdrowotna wymaga szybkiego odrobaczenia, użyteczne okazuje się izopatyczne zastosowanie chemicznych leków odrobaczających jak Zentel, Vermox czy Pyrantellum w rozcieńczeniach homeopatycznych. Trzeba mieć jednak świadomość, że takie postępowanie nie prowadzi do całkowitego pozbycia się pasożytów. Działanie tych leków w rozcieńczeniach homeopatycznych jest podobne do działania leku nierozcieńczonego, nie wykazują one wtedy jednak toksyczności i mogą być stosowane częściej, np. zawsze przez 3 dni przed pełnią lub przed nowiem, czyli w okresach najsilniejszej aktywności pasożytów. Przy takim postępowaniu trzeba pamiętać o równoczesnym odrobaczaniu zwierzęcego pupila, stosując podobne dawki jak u domowników. Cechą charakterystyczną zarówno robaków, jak i homeopatycznych leków przeciwrobaczych, jest powinowactwo do księżyca (Murphy, Lotus Materia Media). Stąd uzasadnienie przeprowadzania kuracji przeciwpasożytniczych w okresach pełni i/lub nowiu.

Największą korzyść przynosi jednak zwalczanie robaczycy poprzez dobór właściwego homeopatycznego similimum, które niemal zawsze gwarantuje trwałe pozbycie się równocześnie pasożytów, drożdży, grzybów czy bakterii patogennych. Takie efekty obserwuje się często u dzieci, potrzebujących konstytucyjnie Calcarea carbonica, Silicei lub Sulfuru, czy innego właściwie dobranego leku. Często bardzo dobre efekty uzyskuje się, stosując małe leki, wykorzystując podobieństwo objawów pacjenta i właściwych rubryk z repertorium. Na przykład jednymi z najpopularniejszych leków odrobaczających dla ludzi okazały się, oprócz polikrestów typu Calcarea carbonica czy Cina (z powodzeniem stosowane do odrobaczania kotów i psów) również Thymol, Therebinthina czy Cuprum oxydatum. Oczywiście dobór jednego z nich, a także wszystkich innych leków homeopatycznych, wymaga każdorazowo ustalenia ich pozycji jako similimum. Należy pamiętać, że kuracja przeciwpasożytnicza prowadzona konwencjonalnie jest szalenie skomplikowana i wymaga wiele zachodu i czasu, często tygodni stosowania wlewów doodbytniczych i przyjmowania silnych leków chemicznych. W porównaniu z nią kuracja homeopatyczna dobrze dobranym lekiem jest znacznie prostsza i daje szybsze efekty bez dodatkowej toksykacji organizmu.

 

 

 

Skłonność osobnicza do pewnego gatunku pasożytów może być również podyktowana przekazem prenatalnym. Jeśli rodzice przed poczęciem dziecka byli zakażeni pasożytami, to w trakcie ich kontaktów zapłodnione jajo też może zostać narażone na zainfekowanie bądź oddziaływanie trucizn wydalanych przez bytujące w ciele rodziców pasożyty. Prenatalnie odziedziczona postać robaczycy jest bardzo trudna do wykrycia, ponieważ organizm dziecka traktuje ją niemal jako wrodzoną, co nie umniejsza stopniowego ujawniania się skutków zakażenia w późniejszym wieku. Dla przykładu należy wspomnieć, że prenatalne zakażenie toksoplazmą może być jedną z przyczyn sklerosis multiplex lub podobnych schorzeń neurologicznych rozwijających się w późniejszym życiu [Wojnowski].

Czynnikiem, który zdecydowanie kładzie się cieniem na diagnostyce schorzeń pasożytniczych, jest aktualnie obowiązująca, bardzo nieprecyzyjna diagnostyka analityczna, która nie radzi sobie z diagnostyką pasożytów, co powoduje, że jej wskazania nie są miarodajne. Wynika to często z komasowania próbek kału w lodówce i masowego oznaczania jaj pasożytów w określonym dniu tygodnia. Zapomina się przy tym, że jaja pasożytów bardzo szybko – do 30 minut – ulegają rozpadowi, po którym nie są już rozpoznawalne w badanym materiale. Coraz powszechniej stosowane i wysoce użyteczne przy wykrywaniu i identyfikacji pasożytów są natomiast techniki biorezonansowe przy zastosowaniu aparatów typu Mora, Salvia czy Quantec.

Fot. Aparat Mora

 

Fot. Schemat działania aparatu Mora.

 

Techniki te, na razie jeszcze pomijane przez medycynę oficjalną, są zupełnie nieinwazyjne, nie wymagają biologicznych próbek i dostarczają równocześnie informacji o innych współby- tujących pasożytach, grzybach, bakteriach oraz o preferencjach pokarmowych, co jest cenną wskazówka dla doboru właściwej kuracji. Metody biorezonansowe są również bardzo przydatne w ocenie postępów zdrowienia. W sposób nieinwazyjny można wielokrotnie sprawdzać poziom miana pasożyta, a także współtowarzyszących grzybów i bakterii. Można też tymi metodami zmniejszać liczbę aktywnych osobników w organizmie, zgodnie z informacjami, podanymi w książce Huldy Clark „Kuracja życia”. Ta kanadyjska parazytolożka opracowała tabele systematyzujące pasożyty wg biorezonansowych częstotliwości, którymi mogą być zwalczane. Opracowała też aparat typu Zapper, za pomocą którego można skutecznie osłabiać pasożyty poprzez przepuszczanie słabego (z baterii 9V) prądu przez organizm. Oferty sprzedaży Zappera w cenie do 150 zł są stale obecne w internecie.

 

Fot. Zapper.

 

Aparat taki powinien być obecny w każdym domu tak jak termometr do mierzenia temperatury. Często kilkukrotne zastosowanie Zappera łagodzi męczący kaszel czy uporczywą biegunkę, zwłaszcza jeśli przypadają one na okres pełni lub nowiu.

W rozdziale poświęconym charakterystyce powszechnych robaczyc znajduje się wiele uwag stanowiących o zagrożeniu będącym konsekwencją zasiedlenia pasożytniczego. Nieleczona choroba pasożytnicza, a także obecność patogennych grzybów, drożdży i bakterii w organizmach rodziców, może być na przykład przyczyną niepłodności, która nie daje się wyleczyć konwencjonalnymi metodami. Tacy rodzice z nierozpoznanym zakażeniem pasożytami, nie znając przyczyny braku potomstwa, decydują się często na zapłodnienie in vitro, co nie tylko nie usuwa zagrożenia płodu, ale może przyczynić się dodatkowo do rozwinięcia choroby dużo poważniejszej w skutkach. Leczenie infekcji pasożytniczej zarówno

w początkach, jak i podczas zaawansowanej ciąży może być prowadzone przy zastosowaniu nieinwazyjnych leków homeopatycznych. Jest to wskazane zwłaszcza wtedy, kiedy ujawniają się silne gestozy i inne patologie utrudniające utrzymanie płodu w dobrej kondycji.

Do zwalczania pasożytów można stosować też leki izopatyczne, sporządzane na zamówienie

w specjalistycznych aptekach homeopatycznych. Przygotowuje się je bezpośrednio z ciał pasożytów. Przyjmując na przykład preparat Ascaris (glista ludzka), Ancylostoma (tęgoryjec dwunastnicy) czy Lamblie (Giardia), organizm szybciej pozbywa się toksyn konkretnych pasożytów,

a także dochodzi do przyżyciowego wydalania samych osobników, co chroni organizm przed dodatkową porcją toksyn uwalnianych podczas rozkładu ciał robaków. Takie postępowanie może też ułatwić znalezienie similimum, ponieważ prowadzi do wyeliminowania objawów zaciemniających właściwy obraz chorego.

W społeczeństwie panuje na ogół pogląd, że robaki to choroba dziecięca, z której się wyrasta. W świetle faktów jest to założenie mylne. Można tu przytoczyć przypadek mężczyzny lat 60, który od dawna cierpiał na okresowe depresje. Epizody te znacznie wyciszył lek przeciw owsikom, na które pacjent cierpiał jeszcze w wieku szkolnym. Później nikt go już nie odrobaczał, więc wegetacja owsików była bardzo stabilna, za co ich gospodarz płacił wysoką cenę, chorując okresowo na depresję. Również nowe zakażenia robacze zdarzają się w każdym wieku, co zostało wykazane zwłaszcza podczas prowadzenia diagnostyki biorezonansowej.

Walka z zarobaczeniem jest trudna ze względu na jego powszechność. Stanowi ono także tło większości poważnych schorzeń przewlekłych, prowadząc w końcu do najgorszych, takich jak nowotwory jelit, wątroby czy trzustki lub też innych narządów (patrz rozdział o charakterystyce powszechnych pasożytów). Stałe endogenne zatruwanie organizmu toksynami pasożytów, grzybów czy bakterii skutecznie go osłabia poprzez dezorganizację odpowiedzi immunologicznej. Warto więc okresowo kontrolować stan organizmu oraz dbać o właściwe warunki środowiskowe i zdrowe odżywianie, ułatwiające właściwą symbiozę z otaczającym nas mikro- i makroświatem.

Powodzenie terapii będzie zależało przede wszystkim od ustalenia czynnika sprawczego, które powinno obejmować:

  • ustalenie wzajemnych zależności pomiędzy kolejno pojawiającymi się objawami
  • opisanie kaskady zdarzeń prowadzących do rozwoju choroby
  • odróżnienie efektu tłumienia choroby od procesu leczenia
  • ustalenie przyczyny infekcji nawracających.

Ułatwienie samoobrony organizmu przed infekcjami pasożytniczymi obejmuje:

  1. wyeliminowanie czynników sprawczych, biotycznych i abiotycznych (leki, zapping, zabiegi higieniczne, polutanty)
  2. oczyszczenie narządów miąższowych z pozostałości po rozpadzie toksycznych intruzów (resztki błon komórkowych, rozpuszczanie kamieni i złogów, stosowanie leków przeciwdziałających toksykacji)
  3. zapobieganie nowej infekcji poprzez dobór diety i ochronę przed skażeniem środowiskowym

Organizmy wykorzystują różne strategie dla wyeliminowania pasożytów. Skuteczność tych strategii wymaga zrozumienia współdziałania różnych czynników chorobotwórczych. Wśród nich szczególnie należy pamiętać o konieczności unikania chemicznej ingerencji w przygotowanie pokarmów oraz nadmiernego stosowania chemicznych środków czystościowych i polutantów. Należy brać pod uwagę środowiskowe tło zakażenia, np. zagrożenie smogiem elektromagnetycznym pochodzącym z coraz powszechniejszych urządzeń komunikacji telefonicznej, stacji przekaźnikowych czy wielogodzinnego korzystania z internetu. Polutanty (rozpuszczalniki organiczne) ułatwiają rozwój patogenów w organizmie poprzez uszkodzenie ścian komórkowych leukocytów, makrofagów, czerwonych krwinek, płytek krwi oraz błon organelli komórkowych (mitochondriów, gładkiej i szorstkiej siateczki wewnątrzplazmatycznej, kosmków jelitowych). Są odpowiedzialne za wypłukiwanie ze ścian i z cytoplazmy cennych składników lipidowych i białkowych o funkcji ochronnej wobec komórki i tkanek. Konsekwencją tego jest zablokowanie odpowiedzi immunologicznej (pasożyty niszczą homeostazę) i humoralnej, co sprzyja lepszemu zasiedleniu pasożyta.

Wspomniany już nadmierny stres i uwarun- kowania psychoemocjonalne to kolejne istotne czynniki, osłabiające kondycję odpornościową naszego organizmu. Nadmierny stres pobudza bowiem kondycję pasożytów poprzez akumulację jonów wodorowych i zakwaszanie organizmu. Zwiększenie populacji pasożytów jest z kolei przyczyną podwyższonego wydzielania ich produktów przemiany materii, toksycznych dla człowieka, wywołujących egzemy, stany zapalne, depresje. Zarobaczenie, zagrzybienie i zakażenie pierwotniakami (lamblie) daje uboczne efekty w postaci alergii, łuszczycy, cukrzycy, nerwic, psychoz, cyklicznych chorób psychicznych, bólów mięśni, kręgosłupa, zespołu stałego zmęczenia, choroby lokomocyjnej, słabej odporności na zakażenia wirusowe i bakteryjne, kaszlu, kataru, zapalenia ucha i zatok, infekcji ginekologicznych, chorób przyzębia, osłabienia mięśnia sercowego oraz – wtórnie – chorób układu nerwowego i wielu innych.

Obecne czasy stwarzają coraz więcej okazji stresowych, którym sprzyjają niekorzystne czynniki psychoemocjonalne. Sprzyja im niestabilna sytuacja rodzinna, częste rozwody, złe relacje między rodzicami i dziećmi, nadopiekuńczość lub brak opieki i czasu dla dziecka z jego uwarunkowaniami psychicznymi. Wielopokoleniowość układu rodzinnego prowadzi często do złych relacji między członkami rodziny i lekceważenia potrzeb człowieka starego lub chorego.

Również sytuacja społeczna jest coraz bardziej nabrzmiała. Niskie zarobki zmuszają rodziców do oddawania dzieci do żłobka i wczesnego przedszkola. Reorganizacja edukacji obejmuje coraz to młodsze dzieci, wymaga posyłania do szkoły w wieku 6 lat. Pojawia się wcześnie stres z tym związany, przymus zmiany trybu życia, lęk przed karą, nauczycielem i rówieśnikami, utrata dzieciństwa i wzrost odpowiedzialności za siebie i często za młodsze rodzeństwo. Również w wieku poprodukcyjnym pojawia się stres związany z zakończeniem czynnego życia zawodowego. Dodatkowo, układy socjalne w naszym kraju skazały wielu młodych ludzi na emigrację. Ich dzieci często nie mogą potem odnaleźć swoich korzeni rodowych, wiele rodzin skazanych jest na rozłąkę. Warto tu także wymienić niezdrowe warunki pracy – nieergonomiczne meble, nagromadzenie fal elektromagnetycznych w pomieszczeniu (komputery), wadliwą klimatyzację, wilgoć, zagrzybienie pomieszczeń, przeciągi, bierne i czynne palenie papierosów, używki.

Zmiana warunków życia bez psychicznej zgody na usunięcie podatności na zachorowanie nic nie da – konieczna jest likwidacja złogów emocjonalnych, środowiskowych i pokoleniowych. Infekcjom pasożytniczym przeciwdziała zastosowanie łagodnego stresu, który zgodnie z prawem hormezy odwraca skutki stresu silnego. W tym przypadku łagodny stres to np. unikanie nadmiernej ekspozycji na skażenia środowiskowe i umiarkowane ćwiczenia fizyczne, które ułatwiają właściwą dystrybucję tlenu w organizmie, w celu wyrównania nadmiernego zakwaszenia. Dobór możliwie optymalnej diety również zaowocuje lepszym zdrowiem i odpornością na zasiedlenie pasożytów. Wszystko to ma na celu wytworzenie naturalnej bariery ochronnej homeostazy oraz baczniejsze zwracanie uwagi na intuicyjne zachowania i zapotrzebowania środowiskowe jednostki.

W następnych rozdziałach zostały omówione i scharakteryzowane niektóre małe leki homeopatyczne o działaniu przeciwpasożytniczym, ułatwiające następnie dobór odpowiedniego similimum, istotnie wpływającego na pozytywny efekt strategii detoksykacji przeciwpasożytniczej.

 

2.  Charakterystyka ważniejszych robaczyc przewodu pokarmowego

 

Na podstawie:

–      „Inwazja pasożytów cz.1 i cz.2” na www.witaminyna5.pl/index.php?pasek=show&page=7

–      strona internetowa sklepu Calivita

–      Irena Wartołowska „Inwazja robaków jelitowych przyczyną chorób. Lamblia a astma
i alergie”

–      www.vitanatural.pl/inwazja-robaków-jelitowych-przyczyną-chorób-lamblia-a-astma-i-alergie

–      www.eioba.pl/a85561/inwazja_robak_w_jelitowych_przyczyn_chor_b_lamblia_a_astma_i_alergie

–      www.gronkowiec.pl

–      Hulda Clark „Kuracja Życia”.

–      Nadieżda Siemionowa „Szkoła zdrowia”, program oczyszczania organizmu. Wyd. Hartigrama

 

Charakterystyka pasożytów

 

Protozoa, pierwotniaki

Lamblia intestinalis, giardia, wiciowiec jelitowy

Zarażenie człowieka następuje za pośrednictwem cyst (otoczka wytwarzana przez niektóre organizmy, umożliwiająca przetrwanie) drogą pokarmową i analnych kontaktów seksualnych. Cysty zagnieżdżają się w jelicie cienkim oraz w przewodach żółciowych i trzustkowych. Konsekwencją zarażenia jest uszkodzenie śluzówki jelit, które prowadzi do biegunek i upośledzonego wchłaniania tłuszczów, witaminy B12 i A, kwasu foliowego i laktozy. Może pojawić się zapalenie dróg żółciowych lub podrażnienie trzustki oraz żółtaczka.

Infekcjom pierwotniakowym zawsze towarzyszą bakterie Coli, które ujawniają się zwłaszcza po usunięciu lamblii i wymagają dodatkowego leczenia dla obniżenia miana bakterii. Pierwotniaki z kolei często towarzyszą robakom obłym. Są zalecenia, aby najpierw usunąć robaki obłe, a dopiero później przystąpić do likwidacji pierwotniaków, co wynika ze złej tolerancji leków przeciwpierwotniakowych w obecności toksyn produkowanych przez robaki obłe. Podczas kuracji często występuje nasilanie się objawów skórnych, zadyszek itp., co jest wynikiem objawu Łukasiewicza-Kertzheimera (środek niszczący pasożyty zwiększa przejściowo poziom ich toksyn we krwi).

Trematoda, przywry (z greckiego trematodes – przekłuty)

Dorosły osobnik przywry Fascioloides magna

Są to pasożyty ludzi i zwierząt, którymi można zarazić się w wyniku spożycia surowej lub niedostatecznie ugotowanej ryby, skorupiaków i roślin. Wszystkie przywry potrzebują mięczaka jako pierwszego, pośredniego żywiciela, w którym zachodzi złożony cykl rozwojowy. W stadium larwy, które przechodzą w mięczakach, mogą wejść do drugiego żywiciela pośredniego (ryby, skorupiaki czy inne mięczaki), otorbić się na roślinach lub penetrować bezpośrednio poprzez skórę żywiciela ostatecznego.

Ważne dla człowieka przywry należą do rodzaju:

(1) Schistosoma (krew)

2)  Echinostoma, Fasciolopsis, Gastrodiscoides, Heterophyes, Metagonimus (jelita)

(3) Clonorchis, Fasciola (motylica wątrobowa), Dicocoelium, Opisthorchis (przywra kocia) (wątroba)

(4) Paragonimus (płuca)

(5) Eurytrema (trzustka, pęcherz moczowy)

Wymienione odmiany przywr często wywołują bóle i zapalenia mięśni, powodując dystrofię, a także fibromialgię. U kobiet przywrzyca jest często przyczyną zapalenia pochwy oraz pęknięć i polipów szyjki macicy. U mężczyzn pojawia się zapalenie prostaty, porażenie jąder. Częste są zapalenia okrężnicy. Istnieją doniesienia, że niewyleczone zakażenie przywrami jest jedną z głównych przyczyn nowotworów narządów wewnętrznych. Podczas migracji larw występują dreszcze, swędzenie i wysypki na skórze. W ślad za nimi pojawia się osłabienie, powiększenie wątroby i śledziony.

Fasciolopis buskii należy do przywr (robaków płaskich), które dr Hulda Clark znalazła w każdym przypadku raka, infekcji wirusem HIV, choroby Alzheimera, choroby Crohna, mięsaka Kaposiego, jak i wśród ludzi, którzy nie chorowali na te choroby. Cykl życiowy przywry składa się z sześciu etapów. Według obserwacji dr Clark („Kuracja życia”) osobnik dorosły
w normalnych warunkach żyje w organizmie ludzkim tylko w jelitach.

Przywra ta przez część swojego cyklu rozwojowego żeruje na ślimaku pełniącym rolę żywiciela pośredniego. Zdaniem dr Clark w naszym ciele może się rozwinąć pięć pozostałych stadiów, jeżeli do organizmu zostaną wprowadzone niektóre substancje zewnątrzpochodne, na przykład rozpuszczalniki. Skutki takich powiązań mogą okazać się tragiczne.

Najgroźniejszy jest benzen, który dostaje się do grasicy i rujnuje nasz system immunologiczny (obronny). W przypadku obecności w organizmie benzenu, przywra jelitowa rozwinie się w grasicy, stwarzając dogodne warunki do rozwoju choroby AIDS.

Następny groźny solwent to alkohol propylowy, który gromadzi się w wątrobie i jest przyczyną zmian nowotworowych – wywołuje stany rakowe w innych, nawet odległych narządach. Z powodu jego obecności w naszym organizmie któryś z naszych organów stanie się żywicielem pośrednim przywry jelitowej. Wtedy narząd ten będzie zagrożony zwyrodnieniem.

Kolejny – metanol czyli spirytus drzewny – powoduje, iż trzustka zostaje żywicielem dla przywry trzustkowej, doprowadzając do dysfunkcji, której skutkiem będzie choroba – cukrzyca. Jeżeli w organizmie znajdzie się ksylen lub toluen, każda z czterech odmian przywry wykorzysta do swojego rozwoju mózg jako żywiciela pośredniego. Spowoduje to zaburzenia w jego pracy oraz choroby neurologiczne, np. epilepsję, schizofrenię, zapalenie opon mózgowych, lub może wywołać wzmożone uzależnienie alkoholowe.

Według dr Clark obecność metyloetylo- ketonów (MEK) lub metylobutyloketonów (MBK) powoduje – w odniesieniu do przywrzyc – choroby narządów rodnych. W obecności MEK i MBK macica staje się pośrednim żywicielem pasożytów, a szczególnie przywr jelitowych. Dorosłe przywry (każda z czterech odmian) w ścianie macicy powodują skurcze i krwawienia poza okresem menstruacji. Jeśli wraz z fragmentami śluzówki macicy przedostaną się jajowodami do jamy brzusznej, wtedy prawdopodobnym rezultatem zasiedlenia będzie endometrioza (gruczolistość). Mogą też być przyczyną mięśniaków. Niekiedy znajdzie się tam owcza motylica wątrobowa, przywra przewodów żółciowych, ludzka motylica wątrobowa, a nawet Eurytrema – przywra trzustkowa.

 

Przywra krwi (Schistosoma haematobium)

Pasożytnicza przywra, która występuje głównie w północnej Afryce, na Bliskim Wschodzie, w Indiach i Australii. Wywołuje chorobę zwaną schistosomatozą lub bilharcjozą. W organizmie człowieka żyje w naczyniach krwionośnych i żywi się krwią. Postać dorosła może żyć nawet do kilkunastu lat. Dymorfizm płciowy jest wyraźny, samce są większe, szersze i krótsze od samic i różnią się pokrojem ciała. Samce osiągają długość 10-15 mm i szerokość 1 mm, a samice długość 15-20 mm i szerokość 0,3 mm.

Wolno żyjące stadia larwalne funkcjonują w środowisku wodnym. Żywicielem pośrednim jest ślimak z rodziny Bulinidae, żywicielem ostatecznym – człowiek lub małpa. Szacuje się, że ponad 200 milionów ludzi jest zarażonych tym pasożytem jelitowym. Źródłem zakażenia są najczęściej zbiorniki wodne. Pasożyty dostają się do organizmu przez skórę i migrują do wątroby. Tam składają miliony jaj, które powodują pękanie komórek wątrobowych.

 

Nematodes, obleńce (nicienie) jelitowe  w stadium osobnika dorosłego wywołują inwazję jelitową u człowieka; stadium larwalne może się lokalizować w jakimkolwiek miejscu ciała, poza włośniem krętym ulegają­cym otorbieniu w mięśniach. Jajo lub larwa mo­gą być izolowane ze światła jelita. Nicienie, pasożytujące w jelitach człowieka:

Enterobius vermicularis (owsik ludzki),

Trichuris trichiura (włosogłówka ludzka),

Ascaris lumbricoides (glista ludzka),

Ancylostoma duodenale (tęgoryjec dwuna­stnicy, necator),

Strongyloides stercoralis (węgorek jelitowy),

Trichostrongylus,

Trichinella spiralis (włosień kręty).

Układ/narząd objęty procesem chorobowym: pokarmowy, sercowo-naczyniowy, płuca, nerwowy, nerki/drogi moczowe, mięśniowo-szkiele- towy.

Objawy zajęcia płuc:

–      gorączka, kaszel, plwocina podbarwiona krwią, zadyszka, rzężenia, duszność,

–      ból za mostkiem, eozynofilia, pokrzywka, stany spastyczne oskrzeli, obrzęk naczynioruchowy;

–      mózg, nerki, oko, rdzeń kręgowy itp. rzad­ko są objęte procesem chorobowym;

Inwazja jelitowa może przebiegać bezobjawowo (rzadko); ból brzucha (zwykle nieokreślony), bóle kurczowe/kolkowe brzucha, biegunka, rzadko wymioty, sporadycznie zaparcie;

Inwazje mięśni i innych tkanek:

–      (włośnica): bóle mięśni, gorączka, obrzęki i przykurcze mięśni,

–      obrzęk twarzy, zwłaszcza wokół oczu, światłowstręt, wzmożona potliwość, zapalenie spojówek,

–      osłabienie lub krańcowe wyczerpanie, ból przy połykaniu, krwotoki podspojówkowe, do siatkówki i podpaznokciowe, wypryski, zapalenie mózgu, mięśnia sercowego, ne­rek, zapalenie płuc, opon mózgowo-rdzenio­wych, neuropatia.

Ascaris lumbricoides (glista ludzka), wywołująca glistnicę to robak o długości 25-40 cm. Jaja wydalane z kałem zawierają formę zarodka, która nie jest zdolna do zarażenia. Dopiero po 6-tygodniowym rozwoju poza ustrojem w wodzie lub wilgotnej glebie powstaje larwa. Człowiek zakaża się przez spożycie pokarmów zanieczyszczonych jajeczkami z larwami. W jelicie cienkim larwy wydostają się z otoczki jaja, przebijają się przez ścianę jelita do naczyń krwionośnych, a następnie z krwią wędrują do oskrzeli i pęcherzyków płucnych. Odkrztuszane do jamy ustnej są połykane z plwociną i w ten sposób ponownie dostają się do jelit, gdzie dojrzewają w ciągu 2-3 miesięcy od zakażenia. Glista bytuje w jelicie 13-15 miesięcy. Po tym czasie dochodzi do samowyleczenia, o ile nie nastąpi ponowne zakażenie lub powikłania, np. niedrożność jelita czy zapalenie wyrostka robaczkowego. W jelicie może przebywać nawet kilkaset glist jednocześnie

Ascaris lumbricoides (glista ludzka)

W czasie wędrówki larw przez płuca pojawia się zapalenie oskrzeli, odoskrzelowe zapalenie płuc lub naciek płuca typu Lefflera. Obecność glist w jelitach powoduje nudności, wymioty, biegunki, bóle w jamie brzusznej oraz osłabienie, brak apetytu, bóle głowy, rozdrażnienie, bezsenność.

U części osób zarażonych glistą ludzką występują objawy alergiczne – świąd skóry, pokrzywki, wypryski, a nawet napady duszności imitujące ataki astmy.

Enterobius vermicularis (owsik ludzki). Owsiki powodujące owsicę są najbardziej rozpowszechnionymi pasożytami, zwłaszcza u dzieci. Robaki te długości kilku milimetrów przysysają się do ścian jelita. Jaja składają w fałdach skóry w okolicy odbytu, wypełzając głównie nocą. Charakterystycznym objawem chorobowym owsicy jest zaczerwieniona skóra i świąd okolicy odbytu, utrudniający zasypianie, wzmożona pobudliwość nerwowa, ból głowy, osłabienie, brak apetytu, nudności, bóle w jamie brzusznej, anemia. Owsiki mogą dostawać się do sromu i pochwy, stając się przyczyną zmian zapalnych narządu rodnego.

Zakażenie człowieka następuje przez brudne ręce, surowe produkty spożywcze zanieczyszczone jajeczkami pasożyta, za pośrednictwem przedmiotów codziennego użytku, np. brudnej pościeli. Możliwe jest także zarażenie przez unoszący się kurz, wraz z którym jajeczka owsików osiadają na produktach spożywczych. Zapobieganie owsicy polega na przestrzeganiu zasad higieny osobistej i żywienia.

Enterobius vermicularis (owsik ludzki)

 

Trichuris trichiura (włosogłówka ludzka) to robak w kształcie nitki długości do 5 cm, który powoduje włosogłówczycę. Jaja wydalane z kałem nie wywołują zarażenia. W wilgotnej i ciepłej glebie jaja dojrzewają, a w ich wnętrzu powstają larwy.

 Trichuris trichiura (włosogłówka ludzka)

Człowiek zaraża się, spożywając produkty zanieczyszczone jajeczkami zawierającymi larwy. W zarażeniu pośredniczą muchy, które przenoszą jajeczka z odchodów i gleby na produkty spożywcze. Ogniwem pośrednim są brudne ręce. W 25% przypadków zarażenie przebiega bezobjawowo. Przy większej ilości pasożytów występuje biegunka, niekiedy śluzowo-krwawa, bóle w jamie brzusznej, spadek masy ciała, anemia. Mogą pojawiać się skórne objawy alergiczne oraz brak apetytu, rozdrażnienie, bezsenność, bóle głowy, osłabienie.

Strongyloides stercoralis (węgorek jelitowy), wywołujący węgorzycę, bytuje w organizmie człowieka, owiec, świń, bydła, żab, psów, a nawet w roślinach. Wrotami zarażenia jest skóra. Larwa węgorka wnika przez skórę, aby z krwią przedostać się do serca, następnie do płuc, tchawicy, gardła, gdzie zostaje połknięta i przez przełyk, a dalej żołądek przechodzi do jelita cienkiego. Poszczególnym etapom wędrówki larwy towarzyszą różne objawy. Pierwsza faza, skórna, charakteryzuje się obrzękiem, zaczerwienieniem i bolesnością w miejscu wniknięcia larwy. Żłobi ona w skórze tunel skierowany do najbliższego naczynia krwionośnego. Obecności larw w płucach towarzyszą objawy zapalne tchawicy, oskrzeli i płuc. Z chwilą zagnieżdżenia się larw w jelitach pojawiają się: bezsenność, drażliwość, brak apetytu, bóle brzucha, biegunka, anemia, spadek masy ciała, aż do ciężkiego wyniszczenia organizmu. Larwy mogą zagnieździć się także w pęcherzyku żółciowym, sercu, nerkach czy mózgu.

Tęgoryjec dwunastnicy (Ancylostoma duodenale) – pasożyt człowieka należący do typu nicieni. Dorosły osobnik ma niespełna 2 cm długości i ciało jasnoróżowego koloru. Żyje w dwunastnicy.

Tęgoryjce Ancylostoma caninum  przyczepione do błony śluzowej jelita.

Do zakażenia dochodzi przez połknięcie jaj znajdujących się w zanieczyszczonej wodzie lub na niedomytych owocach i warzywach. Larwy mogą aktywnie wwiercać się przez skórę do naczyń krwionośnych, np. przez skórę stóp osób chodzących boso.

Żywi się nabłonkiem dwunastnicy i wysysaną ze ściany dwunastnicy krwią; wywołuje niedokrwistość. Niekiedy przy długotrwałym i znacznym zarażeniu może powodować śmierć. Choroba przez niego wywoływana nazywana jest ancylostomozą, rzadziej ancylostomiozą lub ancylostamatozą.

Dawniej choroba często dotykała górników, stąd czasem używana nazwa choroby „choroba górników” lub „blednica egipska”.

(pl.wikipedia.org/wiki/Tęgoryjec_dwunastnicy).

 

Cestoda, tasiemce

Tasiemiec uzbrojony (Taenia solium) to pasożyt dwudomowy: żywicielem pośrednim jest świnia, dzik lub królik, żywicielem ostatecznym jest człowiek. Jeden z dwóch głównych gatunków tasiemców (Cestoda), które pasożytują w przewodach pokarmowych kręgowców, w tym człowieka. W przeciwieństwie do tasiemca nieuzbrojonego posiada on haczyki, za pomocą których przytwierdza się do ściany jelita cienkiego.
Główka tasiemca – scolex

Tasiemce mają długie, płaskie ciało, przypominające wyglądem tasiemkę. Są wysoce wyspecjalizowane do pasożytniczego trybu życia. Ciało tasiemca składa się z szeregu powtarzających się segmentów zwanych proglotydami. Każdy taki segment jest kompletną maszyną rozrodczą, wyposażoną w narządy męskie i żeńskie, produkującą do 100 tys. jaj. Przyczyną produkcji tak dużej ilości jaj jest skomplikowany cykl rozwojowy pasożyta. Proglotydy najdalej odsunięte od główki, zwane macicznymi, zawierają dojrzałe jaja. Segmenty te odrywają się kolejno od ciała tasiemca i wraz z kałem opuszczają organizm żywiciela ostatecznego. Długość dorosłego pasożyta może wynosić nawet 20 metrów.

 

Epidemiologia i profilaktyka obejmuje zapobieganie zakażaniu dzików i świń, które jest skutkiem nawożenia pól uprawnych ludzkimi odchodami (szamba) i osadami z oczyszczalni ścieków. Roślinność pochodząca z takich pól jest zanieczyszczona jajami i stanowi potencjalne zagrożenie. Z tego powodu także człowiek może stać się żywicielem pośrednim, a nie tylko ostatecznym. Główne objawy chorobowe to anemia, awitaminoza, słabość, bóle brzucha, nudności, zgaga, wychudzenie. Cykl rozwojowy rozpoczyna się od zanieczyszczenia paszy odchodami ludzkimi bogatymi w jaja pasożytów. Po zakażeniu zwierząt stają się one żywicielami pośrednimi. W wyniku procesu trawienia zostaje uwolniona onkosfera, która przedostaje się do naczyń świni lub dzika i wędruje wraz z krwią do mięśni, gdzie osiedla się w formie finny – wągra typu cysticercus. Człowiek spożywając niedogotowane, niedosmażone lub surowe mięso z dzika lub świni (metka, tatar) umożliwia dalszy rozwój pasożyta. Pasożyt egzystuje w jelicie cienkim człowieka. Tasiemiec żyje około 20 lat.

 

Arthropoda, stawonogi, do których należą między innymi świerzbowce, wszy, pluskwy, kleszcze czy choćby zwykłe komary i muchy. Nie są one pasożytami przewodu pokarmowego i wymagają osobnego omówienia.

 

3.  Małe leki przeciwrobacze zestaw rubryk z pomocą programu CARA 1997

 

Ambrosia arthemisia

Sinapis alba

Santonin

Rathania

Naphtaline

Luna

Indigo

Granatum

Viola odorata

Filix moss

Thymol

Dolichos

CCl4

 

eko medycyna

ekolekarze, detoksykacja, hipertermia, sauna na bliską podczerwień